O roli i znaczeniu przypadku

Balon w sztuce

Autor

DOI:

https://doi.org/10.52652/inaw.27

Słowa kluczowe:

Mecz tenisowy, Balon, Obserwator, Media, Technologie, Interaktywność, Doświadczenie, Gra, Film, Interakcja, Interaktor, Język, Kreatywność, Metafora, Obserwacja, Odbiorca, Obiekt, Oddech, Palimpsest, Pantomima, Powietrze, Przestrzeń, Przekształcanie, Przypadek, Rozgrywka, Różnica, Sygnał, Symbol, Sztuka, Technologia, Tekst, Znak, Diody LED, Instalacja audiowizualna, Mecz w tenisa, Żyłka, Antonioni Michelangelo, Aristarco Guido, Arystoteles, Roland Barthes, Carlo di Carlo, Julio Cortázar, Nikos Daskalothanasis, Jacques Derrida, Thomas Stearns Eliot, Heinz von Foerster, Jean-Luc Godard, Dionisis Kavathas, Paul Klee, Billy Klüver, Giannis Kunellis, Mallarmé Stéphane, Rosa Martinez, Umberto Maturana, Marshall McLuhan, Piet Mondrian, Robert Motherwall, Friedrich Nietzsche, Nikos Navridis, Pablo Picasso, Robert Rauschenberg, Ad Reinhard, Olivier Sacks, Ferdinand de Saussure, Francisco Varela, Paul Watzlawick, Ludwik Wittgenstein

Abstrakt

Artykuł przybliża poszukiwania oparte na tematyce sceny tenisowej przedstawionej za pomocą tekstu, filmu i technologii, równocześnie nakreślając rzeczywistość przybliżoną za pomocą różnych mediów. Kontekst badań odnosi się do przykładów zaczerpniętych z dzieł sztuki z lat 60. i 70. XX wieku, to jest z filmu Blow-Up w reżyserii Michelangelo Antonioniego (1966), opartym na poetyckim dziele Julio Cortázara Las babas del diablo (1959) i meczu tenisowym, jak go przedstawia Robert Rauschenberg w dziele Open Score (1966). Te dzieła sztuki łączy wyjątkowy świat. Interesująca jest dla mnie relacja medium–działanie–mechanizm rozgrywanej akcji, szczególnie w odniesieniu do technologii i nowych możliwości. Celem tych badań i analizy – wynikających z początkowej, pierwotnie empirycznej obserwacji – jest utrwalenie i opisanie tożsamości (charakteru) tego, co jest obserwowane (przedmiotu), oraz obserwatora, jak również interakcja między tym, co obserwowane, a obserwatorem. Jak pokazać, że „grać granie” to część gry? Przyczynkiem do poszukiwania była własna praca artystyczna związana z przemysłowym przedmiotem, jakim jest balon, który został przeniesiony w obszar działania twórczego. Pierwsza część pracy teoretycznej dotyczy zagadnienia roli i znaczenia przypadku, druga balonu w sztuce.

##plugins.generic.usageStats.downloads##

##plugins.generic.usageStats.noStats##

Biogram autora

Edyta Mąsior - Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie im. Jana Matejki

Dr hab. Edyta Mąsior

Jest artystką i nauczycielem akademickim. W pracy artystycznej zajmuje się nowymi i tradycyjnymi mediami w sztukach wizualnych, intermedialnych i działaniach muzycznych, ze szczególnym zwróceniem uwagi na interaktywność w środowisku instalacyjnym. Pracownik naukowo-dydaktyczny na Wydziale Intermediów Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Studia wyższe odbyła w kraju i za granicą. Stopień naukowy doktora habilitowanego uzyskała na Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. Doktorat zrealizowała w dziedzinie intermediów na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Ukończyła podyplomowe studia specjalizacyjne w zakresie mediów cyfrowych (Postgraduate Programme Studies MA in Digital Arts) w Athens School of Fine Arts w Atenach. Na Narodowym Uniwersytecie Ateńskim im. Kapodistriasa uczyła się języka nowogreckiego. Odbyła studia na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. W ramach programu stypendialnego Erasmus / Socrates studiowała na Uniwersytecie Krety (gdzie wyjechała jako pierwsza studentka ówczesnego Wydziału). Stypendysta Alexander S. Onassis Foundation, State Scholarships Foundation (IKY Grecja), Erasmus / Socrates program, jak i krajowych uczelni wyższych. Swoje prace artystyczne Edyta Mąsior prezentowała na wystawach, festiwalach, koncertach w kraju i za granicą. Planowana wystawa "Herbarium" w Athens Printmaking Art Centre ETCH INK, Ateny, Grecja (od 18 października 2020 r.). Autorka serii: Zuchwałe wędrowanie (2002), Rozpieczętowany sen (2009), Maria (2009), Balon, żyłka i trzy osoby (2008-2010), „Jak wróbel samotny na dachu” (2006-2009) i innych. 

Bibliografia

Antonioni Michelangelo, wywiad z Guido Aristarco.

Barthes Roland, Roland Barthes, Gdańsk 2011.

Cortázar Julio, Opowiadania 1, Warszawa 2009.

Cortázar Julio, Las armas secretas y otros relatos, Madrid 1964.

Daskalothanasis Nikos, From minimal art to conceptual art, Athens 2006.

Διοσκουρίδης Σταύρος, Προφήτης των media ή ποπ τσαρλατάνος, Lifo 2012, http://www.lifo.gr/mag/features/3164.

Eliot Thomas Stearns, Little Gidding, nr 4: Czwarty kwartet, cz. V, 1943.

Klüver Billy, Open Score by Robert Rauschenberg, 1997.

McLuhan Marshall, Understanding Media: The extensions of man, London–New York 1994.

McLuhan Marshall, Wybór tekstów, red. Eric McLuhan, Frank Zingrone, Poznań 2001.

Navridis, La Biennale di Venezie, 49., 2001.

Nikos Navridis, Ateny 2003.

Nietzsche Friedrich, Pisma pozostałe 1862–1875, Kraków 1993.

Sacks Olivier, Rzeka świadomości, Poznań, 2018.

Segal Lynn, The Dream of the Reality, Heinz von Foerster’s Constructivism, New York 2001.

Slover George, Blow-Up: Medium, Message, Mythos and Make-Believe, „The Massachusetts Review”, 1968.

Pobrania

Opublikowane

2020-12-05

Jak cytować

Mąsior, Edyta. 2020. „O Roli I Znaczeniu Przypadku: Balon W Sztuce”. InAW Journal - Multidisciplinary Academic Magazine 1 (1). https://doi.org/10.52652/inaw.27.

Numer

Dział

Artykuły artystyczno-badawcze